Do rozwoju tej sztuki przyczyniły się z pewnością różne szkoły i ich mistrzowie, a nie jak można by sądzić jedna szkoła czy też mistrz. Ju Jutsu pierwotnie był sztuką na wskroś bojową. Swą popularność zawdzięcza kolejnym konfliktom możnowładców .Właściwe przygotowanie żołnierzy gwarantowało sukces na polu bitwy. Zatem doskonalenie sztuki walki leżało w interesie wojownika i jego Pana. Samo słowo Ju Jutsu weszło dopiero do użycia około siedemnastego wieku.

Tłumaczenie słowa Ju jutsu jako łagodnej sztuki jest określeniem nieścisłym. Różne szkoły i ich mistrzowie w odmienny sposób traktowały wyeliminowanie z walki przeciwnika. To natomiast było uwarunkowane tym czy sztukę tą stosowano na polu walki czy też na dworze, gdzie najczęściej chodziło o obezwładnienie napastnika. Samo atemi w zależności od szkoły traktowano odmiennie (zapiski o walkach toczonych przy użyciu atemi pojawiły się już w 720 r. n. e). W jednych szkołach służyło do odwrócenia uwagi od właściwej techniki kończącej starcie, w innych doskonalono tak ciało, aby jedna technika atemi mogła zakończyć walkę. . Przykładem takiej szkoły jest Sho Sho Ryu gdzie duży nacisk kładziono na fizyczne przygotowanie adepta i opanowanie atemi zapewniające zakończenie walki. Techniki szkoły miały sprawdzać się na polu bitwy, kiedy to wojownik utracił zasadniczy oręż, jak i na dworze doskonalone przez straż przyboczną jako system obrony Pana. Tutaj znajdował się bogaty arsenał technik obezwładniania przeciwnika nie czyniąc mu przy tym krzywdy. Skoro stosowano ją również na polu walki nie służyła wyłącznie do obrony i żaden jej adept nie czekał na atak przeciwnika, był zdecydowany zaatakować pierwszy. Techniki nie były punktowane jak w obecnych sportach walki. Miały za zadanie wyeliminować przeciwnika z dalszej walki. Rzuty wykonywano tak, aby przed upadkiem przeciwnik posiadał możliwie rozległą kontuzję np. kończyny. Dzisiaj są to techniki zabronione w sportowych walki. Sam upadek przeciwnika zwykle kończyła technika atemi. Fakt ten zmuszał broniącego do możliwie skutecznego unikania rzutu np. przez wykonanie kontr rzutu lub tuż po upadku w celu uniknięcia kończącej starcie techniki sam z wyprzedzeniem wykonywał kontr technikę. Najczęściej realizowano to zadanie wykonując wyprzedzające uderzenie lub kopnięcie. Praktycznie wszystkie szkoły, choć w różnych proporcjach posiadały w swym arsenale bogaty zestaw uderzeń, rzutów, padów trzymań, duszeń.

Aby techniki mogły sprawdzać się w starciu z kilkoma przeciwnikami musiały spełniać pewne wymogi. Technika musiała być prosta i zarazem skuteczna. Poświęcano, zatem wiele uwagi na poznanie anatomii co zapewniało skuteczne wykonanie wymienionych technik. Używane zbroje w znaczący sposób ograniczały możliwości stosowania uderzeń. Cały system musiał zatem uwzględniać wszystkie te czynniki. Adept aby być skutecznym musiał poznać wady i zalety swojego arsenału technicznego. Stosowano bogaty arsenał broni siecznej oraz kukushibuki ukrytej broni, hibuki, tajnej broni, shikomibuki podstępnej broni. Stosowano, więc specjalnie konstruowane wachlarze, rodzaje kastetów, ostrzy, które z łatwością można było ukryć w dłoni aby zyskać efekt zaskoczenia. Rodzaje pierścieni z kolcami zwiększającymi efektywność chwytu czy uderzenia. Sznury wyposażone w uchwyt używane przy kontrataku najczęściej do uderzeń, aby następnie sznurem skrępować przeciwnika.

Burzliwa historia Japonii, brak spadkobiercy szkoły i inne czynniki spowodowały, że wiele ryuha nie przetrwało próby czasu. Są też takie, które mają znaczący wpływ na powstanie innych koryu ju jutsu. Na pewno warto w tym miejscu przytoczyć Takenouchi Ryu uważaną obecnie za najstarszą obecnie działającą ju jutsu ryuha. Wywarła ona znaczący wpływ na inne powstałe ryuha, podobnie zresztą jak inne niewymienione tutaj szkoły. Twórcą tej szkoły był kasztelan zamku Ichinose Takenouchi Nakatsukasadayu Hisamori zmarły w 1595 roku w wieku dziewięćdziesięciu trzech lat. Swoistym fenomenem jest fakt, iż po dzień dzisiejszy szkoła pozostaje w rękach rodziny Takenouchi.

Ju Jutsu dzisiaj

Na początku dwudziestego wieku ju jutsu pojawia się w krajach zachodnich za sprawą japońskich mistrzów. Rozpoczyna się okres łączenia doświadczeń różnych szkół, tworzą się swoiste koktajle. Do ju jutsu włączane są elementy rodzimych sztuk walki. Jedni zmierzają w stronę usportowienia inni w stronę wykorzystania ju jutsu jako sztuki samoobrony jeszcze inni tworzą na bazie doświadczeń dawnych mistrzów systemy bojowe stosowane przez służby mundurowe. Powstaje brazylijskie Ju Jitsu, Jiukaraido, Hapkido, Kajiukempo i inne. Taisho Jutsu - japoński system policyjny, Toshu Kakuto wykorzystujący do walki takie przedmioty jak saperka, bagnet czy karabin. Combat 56, którego twórcą jest Arkadiusz Kups czy BAS-3 stworzony przez Andrzeja Bryla oraz Krav Maga. Inne szkoły stoją na straży tradycji. Doskonale znane w Polsce Aikido, choć reprezentuje odmienne podejście do przeciwnika w porównaniu z dawnymi szkołami w znacznym stopniu czerpie z ich spuścizny. Styl Hakko Ryu stworzony w 1941 roku przez Yoshinaru Okuyama wydaje się najbardziej zbliżony do Koryu Ju Jutsu z racji wykorzystywanych technik jak i używanej broni. W tak krótkiej nocie nie sposób zawrzeć wszystkie istotne informacji. Niech nam więc wybaczą wszyscy ci, którzy są adeptami szkół? o których nie wspomnieliśmy.